Het weerbericht is nog steeds prima qua wind, dus na de lunch gaan we de sluis door voor de tocht van 130 mijl naar het begin van het Kielerkanaal. We verwachten er 26 uur over te doen en het belangrijkste is dat we op tijd bij de Elbe zijn zodat de stroom daar mee staat. De eerste 2,5 uur varen we motorzeilend langs de westkant van Schiermonnikook. Je moet daar een stukje naar het westen varen vanwege de zandbanken en net als de laatste keer, was dat stuk best pittig. Daarna draaien we de steven naar het oosten en kan de motor uit en die gaat pas vlak voor Brunsbüttel weer aan. We hebben halve wind en daardoor een vervelende deining, waardoor we ons allebei niet echt prettig voelen de eerste uren. Bij mij resulteert het zelfs tot het legen van mijn maag. Gelukkig staat er zo’n groot ikeaglas in de buurt, die vul ik, Huib gooit het overboord en ik kots het glas nog een keer vol, waarna Huib inmiddels routineus het glas weer leegt. Zo, dat hebben we gehad, het kan alleen maar beter worden! Dat wordt het ook wel, na een aantal uren voelden we ons allebei weer oké en het helpt dat we qua zeilen een makkelijke tocht hebben. De wind blijft de hele nacht goed doorstaan en daardoor schiet het echt lekker op. Zo lekker dat we aan het begin van de Elbe de stroom nog goed tegen hebben, dat is wel jammer. We overwegen nog ergens te gaan ankeren, maar zien geen goede plek, dus hobbelen maar door met wat minder snelheid. Daardoor doen we vrij lang over de laatste 30 mijl, maar de omstandigheden zijn prima, dus wat maakt het uit.
Als we bij de sluis van Brunsbüttel aankomen liggen er twee zeilboten te wachten. En te wachten. En te wachten. Na bijna twee uur dobberen op de Elbe zijn we gegroeid tot een groep van ongeveer veertig zeilboten die allemaal erg graag zo snel mogelijk door de sluis willen. De communicatie is belabberd. Uiteindelijk komt er een schutting voor de zeilboten. De sluis is gelukkig zo groot dat alle boten erin passen, het schaamteloze voordringen van de nodige boten maakte dus niet uit.
We hebben de hele Noordzee en Elbe in de buurt van een andere boot gezeild, wat altijd wel leuk is. ‘s Ochtends hebben we even contact via de marifoon, in de sluis liggen we aan hen vast en in de haven meteen na de sluis komen ze tegen ons aan liggen. Het schept toch een band zo’n tocht! Het zijn vier jongens die voor de eerste keer zo’n tocht maken. Op de Elbe hebben ze ook nog heel aardig een ‘actiefoto’ van ons gemaakt. We liggen vroeg in ons bed en horen ‘s nachts nog wel de grote vrachtboten de sluis in- en uitvaren, maar echt wakker worden we er niet van. Ze varen echt aan de andere kant van steiger waar we aan liggen, dat is zo bijzonder.
Leave a Reply